Kategoria figur i brył porządkuje naukę geometrii od pierwszego rozpoznawania kształtów po obliczenia w starszych klasach. W tej kategorii łatwo dobrać pomoce, które pozwalają zobaczyć figury przestrzenne w praktyce, budować modele 3D i przełożyć pojęcia z podręcznika na pracę praktyczną.
W nauce figury przestrzenne mają długość, szerokość i wysokość, dlatego lepiej poznawać je na rzeczywistych modelach niż wyłącznie na rysunku. W tej kategorii znajdują się bryły pełne, miękkie formy, składane siatki, zestawy konstrukcyjne, szablony i materiały do sortowania, więc sprawdza się ona podczas pokazu nauczyciela, pracy w parach i ćwiczeń indywidualnych.
Zakres zastosowań w sali dydaktycznej
Modele i przestrzenne figury geometryczne są najbardziej czytelne wtedy, gdy można je oglądać, dotykać i porównywać. W młodszych grupach liczą się rozmiar, kolor i bezpieczeństwo chwytu, a w starszych klasach – możliwość analizy ścian, krawędzi oraz zależności między płaską formą a bryłą. Dlatego w jednej kategorii warto łączyć materiały manipulacyjne z modelami pokazowymi, figurami geometrycznymi 3D i zestawami do budowania form 2D oraz 3D.
Pomoce z tej kategorii wspierają:
- rozpoznawanie kształtów występujących w otoczeniu i przypisywanie im nazw,
- porównywanie cech, takich jak liczba wierzchołków, krawędzi i ścian oraz symetria,
- budowanie modeli przestrzennych kształtujących orientację przestrzenną,
- sortowanie, klasyfikowanie i liczenie bez przechodzenia od razu do zapisu symbolicznego.
Dobór zestawu do etapu nauczania
Dobór zestawu zależy od wieku, liczebności grupy i sposobu prowadzenia zajęć. Małe komplety nadają się do demonstracji, zajęć indywidualnych i pracy przy stoliku, a rozbudowane zestawy grupowe pozwalają budować wiele modeli równocześnie. Materiał również wpływa na sposób użycia: drewno daje stabilność, tworzywo ułatwia mycie, a miękkie formy są odpowiednie dla młodszych grup. W praktyce przydają się zestawy obejmujące bryły przestrzenne i modele – od kilku brył pokazowych po kilkaset elementów do pracy całej klasy.
Materiał, wielkość i liczba elementów w codziennym użyciu
Przy zakupie warto zestawić sposób pracy z parametrami pomocy. Porównanie etapu nauczania, typu pomocy i cech użytkowych ułatwia wybór:
| Etap pracy | Typ pomocy | Cecha użytkowa |
| Przedszkole |
duże i lekkie bryły do chwytania |
bezpieczne krawędzie, wyraźne kolory, odporność na intensywne użytkowanie |
| Edukacja wczesnoszkolna |
zestawy brył, siatek i szablonów |
łatwe składanie modeli, czytelne rozróżnienie figur płaskich i brył 3D |
| Starsze klasy |
modele pokazujące zależności wymiarów |
praca z polem powierzchni, objętością i przekrojem bryły |
Właściwości brył potrzebne przy obliczeniach
Modele brył do nauki liczenia powinny pokazywać związek między kształtem, wymiarami i wzorem. Bryły geometryczne 3D, takie jak sześcian i prostopadłościan, dobrze uczą obliczania pól ścian oraz objętości wyznaczanej z trzech wymiarów, a walec, stożek i kula pomagają uporządkować pojęcia podstawy, powierzchni bocznej oraz bryły obrotowej. Pole powierzchni oblicza się przez sumowanie pól wszystkich ścian albo powierzchni składowych, natomiast objętość oblicza się na podstawie wymiarów podstawy, wysokości lub średnicy oraz właściwego wzoru. Takie modele ograniczają zgadywanie, bo wyraźnie pokazują liczbę ścian, położenie wierzchołków, przebieg krawędzi i miejsca pomiaru.
Siatki i modele przestrzenne w praktyce
Siatka bryły jest przydatna tylko wtedy, gdy po złożeniu tworzy poprawny model przestrzenny. Praca z siatką zaczyna się od rozrysowania wszystkich części bryły w odpowiednich proporcjach oraz wyznaczenia miejsc zgięcia lub łączenia. Poprawna siatka zawiera wszystkie potrzebne części, zachowuje zgodność długości na wspólnych krawędziach, a po złożeniu jej elementy nie nakładają się na siebie. Modele składane ułatwiają też pokazanie, jak powstaje przekrój bryły, czyli kształt widoczny po przecięciu modelu, oraz jak z figur płaskich przechodzi się do bryły 3D. W odpowiednio dobranym wyposażeniu bryły pełne, siatki i pomoce do sortowania tworzą spójny zestaw do nauki geometrii, gdy figury przestrzenne mają być jednocześnie oglądane, składane i wykorzystywane do obliczeń.